Lémbrote

Regresarán as túas cinsas polo mar.

As flores non sairán

xamais das miñas mans.

 

Buscarei un gato que lamba as feridas.

Comerei os teus vermes.

Devolvereite á vida.

 

E non terei que recoller para Mar

entre os penedos grises

máis herba de namorar.

 

Advertisements
Publicado en Máis alá! | Deixar un comentario

Avante, Aldara, sempre avante!

Onte estivemos Nós no Avante
Cambiamos as estrelas por xenebras
Reollamos a nave Catrineta 
E  escoitamos a Fausto
Lembramos os tempos da Compostela
na que aínda non foramos para sempre derrotados
Botamos contas, polos dedos, dos anos pasados
E sorrimos tristes
ollando a nosa xuventude 
botar a lingua, sinistra, polo oco da xanela

Hoxe entras Ti no Avante
Con dezaoito latexos no peito
Vas na procura das estrelas
E non che importa quen pintou a Catrineta
Prefires escoitar a Sés
porque hoxe es ti quen constrúes Compostela
para que aínda algunhas queiramos resistir
para que aínda algunhas poidades rexurdir
Corres os días agardando polas noites
e as noites do Avante foxen
entre risos e olladas cómplices
entre a conciencia política
e o neboeiro das resacas dadaístas
E sorrís baixo a luz amarela do Norte
abrazada á nova amiga renacida
coas foulas aproando cara o Avante
e con ronsel, pero sempre adiante
porque levas no bico o noso cantar
porque levas na fronte a estrela rosaliá.


(Para Aldara Muíños no seu dezaoito aniversario. Parabéns!)
Publicado en Máis alá! | Deixar un comentario

Juaraná

O Sardiñeiro.

Palmira erguíase cada mañá do verán coa esperanza de que por fin chegara o ansiado arrecendo. Dirixíase á ventá, abríaa de par en par e ulía. Si. Hoxe, por fin, cheira a mar. Vai cambiar a sur. Vén tormenta.

Baixaba a todo correr até a cociña. Non atopaba o pai. Saía, en camisón, ao bar. A nai a berrar tras dela e Palmira na procura do pai. Vén a chuvia, vén a chuvia. Que vai chover!

Pola porta do bar entraba o pai cargado de caixas de refrescos e cervexa. Palmira metíaselle entre as pernas e xiraba ao seu arredor. Estaba feliz. Mañá imos ás crebas! Mañá imos ao Rostro! Ou a Mar de Fóra, papá? Onde será mellor?

Con nada desfrutaba Palmira como indo ás crebas con seu pai e seus irmáns. Rastrexar a praia brava na procura do que o mar deixara atrás despois da tormenta era como aventurarse por un territorio descoñecido, como viaxar a outros lugares a través dos obxectos que o mar trouxera desde outras costas, mesmo desde o outro lado do mundo. Se atopaba unha caixa, imaxinaba a súa dona gardando segredos nela. Se atopaba unha pelota ovalada, imaxinaba o seu dono xogando con ela nunha praia. Se atopaba unha lata de conserva, imaxinaba os manxares que aquela xente comería. E sempre que atopaba unha botella, quedaba con ela. Unhas veces levábaa para casa, metíalle unha mensaxe escrita por ela nunha folla do caderno da escola e devolvíaa ao mar desde o areal que se alongaba, paralelo á estrada, diante do Restaurante Lestón. Os irmáns repetíanlle que, desde alí, a botella só podía ir para Cee; con sorte chegaría ao Pindo ou, no mellor dos casos, mesmo chegaba a Carnota e subía pola ría de Muros arriba; pero nunca iría a mar aberto. Para iso tiña que botala en Fisterra. O mellor sitio, na Arnela; se non en Mar de Fóra. No fondo, Palmira quería ver regresar as súas botellas, por iso sempre as deixaba ao abrigo da ría; nunca as botaba ao mar de verdade.

Outras veces, a botella non chegaba a saír do seu cuarto. Ía directa ao vello baúl que a súa nai lle permitira conservar despois de que o seu pai lle tirara a couza. Nel, as botellas estaban clasificadas polas datas das crebas, deitadas, formando os estratos dun terreo transparente.

Se a botella lle gustaba moito, entraba a formar parte dos seus tesouros e ocupaba o seu lugar no andel dos recordos. Case todas de cristal basto, case todas de refrescos. Só se distinguían polo nome, a marca, coas súas cores vivas deslustradas polas mareas ás que sobreviviran. Alí estaban a francesa Vin Marian, coa súa bailarina vestida de amarelo brindando coma unha tola; a británica Fentimans, cunha silueta e unha cor semellantes ás das cervexas; a india Markham, co seu elefante colonial… Á Macario, de fabricación española, déralle a volta, porque, aínda que lle gustaba a botella, a súa nai non consentía que os homes convertesen unha muller nun par de pernas ou nun par de tetas. Pero, de todas elas, a súa favorita era a de Guaraná Espumante, o refresco brasileiro que se comercializaba coa imaxe dunha muller que non invitaba os homes a beber; porén era ela a que desfrutaba da bebida sen ofrecer nada máis que o seu brinde, cun sorriso e unha ollada serena coa que semellaba dicir vai por vós!

Tal e como prognosticara o fino olfacto de Palmira, ventou sur todo o día e pola tardiña empezou a chover con forza e xa non parou até o amencer. Cando o seu pai foi petarlle na porta do cuarto, non puido acabar o repenique porque xa a nena abrira a porta e pasara por debaixo do seu brazo estirado. Vamos, papá!

Palmira nin sequera protestou, como era o seu costume, porque os seus irmáns fixeran quendas para ocupar o asento de diante. Sentou atrás, coa cara pegadiña á ventá que daba ao mar e un sorriso nos ollos. Pronto o mar deixou paso ás casas e atravesaron a zona alta da península para ir dar ao outro lado da serra. O mar aberto non lle cabía na ollada. E máis alá, América, non si papá?

Deixaron o coche no último camiño da última leira e botaron a andar até o sendeiro que corría por detrás das dunas. Atravesaron entre os dous últimos montes de area e deixáronse esvarar coma por un tobogán. Que pracer, as cóxegas da area nos pés!

A praia estaba ateigada de argazo. Habería que remexer entre as algas mariñas para ver que trouxeran enredado nos seus brazos. Os ollos de Palmira non se erguían do chan, parecían rexistralo todo mecanicamente, de esquerda a dereita e de abaixo arriba. Nada escapaba á ollada pescudadora da nena. Que buscaba? Nin ela o sabía. Andaba ás crebas. O seu pai xa ía polo medio da praia. E os irmáns non deixaban de xogar e correr coas canas na man, camiño dos penedos da furna, onde sentarían a pescar o resto da mañá; mentres Palmira atopaba ou non un novo recordo.

Juaraná! Papá, atopei Juaraná! Juaraná, papá! Mira!

Así que era certo, os vellos non mentían. O Juaraná existía! Cantas veces escoitara Palmira na barra do Lestón pedir un juaraná de limón ou un juaraná de laranxa. Pero o seu pai sempre lles poñía Fanta, de limón ou de laranxa. Así que, Palmira comezara a crer que juaraná significaba en linguaxe senil refresco. Como Pitusa significaba gasosa ou Estrella, cervexa. Correu coa súa botella de Jauraná directa ao andel dos mellores recordos. Colocouna xusto á beira da súa preferida, Guaraná Espumante, e observou aínda as cores verde e amarela das súas letras, esvaídas no cristal groso e translúcido.

 

Compostela.

Palmira levaba oito meses na capital e aínda non se acostumara á ausencia do sol e do mar. Erguíase cada mañá coa esperanza de que por fin chegara o ansiado arrecendo. Dirixíase á ventá, abríaa de par en par e ulía. Non. Non cheira a mar. Pero vai cambiar a sur. Vén tormenta.

Desde a pequena xanela do cuarto abufardado que ocupaba no apartamento da Costa Vella, a súa ollada batía no ceo gris e nos tellados case sempre mollados de Compostela. Arrastraba as pantuflas até a ducha. Despois turraba por elas até a cociña, onde almorzaba soa, sopas de pan no Colacao, ollando cara á esquerda as hortas que no fin da cidade rubían polas ladeiras do Pedroso. Se xiraba a vista cara á dereita, podía ollar a súa Facultade. Cando a ollada regresaba á cociña, acendía a radio, escoitaba a hora e corría descalza ao cuarto para en tres minutos saír a fume de carozo da casa, camiño da primeira clase do día.

A última hora da mañá, atopou as compañeiras na cafetaría. Onde estabades? Non durmiran. Estiveran toda a noite de esmorga e só pasaran pola Facultade para proporlle que baixara esa tarde con elas ao Porrón. Coñeceran uns rapaces de Hostalaría. Todos resistentes da aldea gala, cada un da súa, ou, no seu caso, do Medulio. Porque entre eles hai un que é veciño teu. De Fisterra.

Eu non son de Fisterra. Que son do Sardiñeiro!

Como se o Sardiñeiro estivese a mil quilómetros de Fisterra, Palmira reclamaba a identidade do seu territorio, nunha actitude propia de xente veciña, que non quere ser nin máis nin menos do que é: do Sardiñeiro.

Como xa prognosticara o fino olfacto de Palmira, ventou sur todo o día e pola tardiña empezou a chover con forza e xa non pararía até o amencer. Cando as compañeiras foron petarlle na porta do cuarto, non tiña pensado acompañalas, pero cambiou de idea para espantar a morriña. Vamos alá!

Entraron pingando no Porrón. Así que o acedo tintorro que enchía os recipientes de cristal de dous canos sóubolles a gloria cando comezou a quecer os seus corpos humedecidos pola chuvia. Xa tiñan un alegrete cando chegaron os futuros cociñeiros, máis mollados aínda.

A ollada rexistradora de Palmira, movéndose mecanicamente de esquerda a dereita e de abaixo arriba, detívose pronto nun que lle presentaron como o Étel de Fisterra. Non se separou del. Se alguén máis camiñou polo mundo nesa noite de treboada, ela non se decatou.

Acababa de coñecer a Étel cuarto, bisneto de Étel de Fisterra, aquel mozo que marchara a América na procura de fortuna e en Brasil atopora un tesouro, o Guaraná Espumante. Regresara con cantas caixas puidera arrastrar consigo. Arranxara un vello alpendre que a familia abandonara entre as casas vellas do porto fisterrán, cando aínda non había recheo e as casas penduraban do rochedo e o mar batíalles nos pés. Ensaiara mil veces a receita do refresco espumante, con limón e con laranxa. E dera co sabor que o levara de regreso a Brasil. Re-creara o Guaraná, pero agora, na Fisterra galega, tiña que ser Ghuaraná. E foi Juaraná!

Amañecía en Compostela, cando Palmira lle propuxo a Étel cuarto ir ás crebas, á Arnela. Ou sería mellor ir a Mar de Fóra?

Cando á hora do xantar detiveron o pequeno Clío diante do Lestón, quentaba o sol e o ceo era tan azul como Palmira non lembraba despois de oito meses lonxe da casa.

Papá, este é Étel!

Étel de Fisterra?

Étel de Fisterra!

O do Juaraná?

O bisneto do Juaraná!

Fisterra.

Palmira levaba catro anos en Fisterra e aínda non se acostumara ao vento tolo que nunca sabía onde ía, que nunca sabía de onde viña. Erguíase cada mañá coa esperanza de que por fin chegara o ansiado arrecendo. Dirixíase á ventá, abríaa de par en par e ulía. Si. Cheira a mar. Vai cambiar a sur. Vén tormenta.

No vello alpendre do primeiro Étel de Fisterra, Étel cuarto e Palmira do Lestón abriron unha casa ao mar. Preparaban merendas para as pescas, para os mariñeiros, para os turistas e para os camiñantes despistados. Facían bocadillos de todo para encher cestas para ir ás crebas. Pero só facían un refresco, de laranxa ou de limón, o Juaraná.

 

Publicado en Máis alá! | Deixar un comentario

Tranches de vie

Primeira Infancia

Medrei nunha aldea lonxe do mar, sen xogar con outr@s nen@s nin cos meus irmáns.

O lecer do domingo destinábase a camiñar para repasar os montes para desbrozar o mulime para evitar o lume. Cando protestaba porque quería ser maior, o meu tío avó colgaba do meu ombreiro esquerdo a longa gadaña que cravaba a súa punta nos meus talóns.

Segunda Infancia

Antes de ser nena medrada, a miña tía Aurelia ensinoume a cantar “Por el camino verde”. Cando era nena medrada, a miña nai ensinoume a cántiga “Unha noite na eira do trigo”. Despois de ser nena, aprendín nas romarías “A rianxeira”.

Nunca esquecín que é toda a tribo a que ensina, pois é o pobo o que canta e o que conta.

Primeira adolescencia

Adoecín de case todo nunha cidade de pedra e chuvia, lonxe do mar. Cada mañá pensaba en facer algo. Cada tarde imaxinaba que facía algo. Cada noite deitábame no aburrimento da rutina cotiá, sen facer nada.

Segunda adolescencia

Non podía vivir sen amig@s. Inventeinos pedindo duros para poder beber cortos nos bares da rúa Nova de Abaixo.

Despois viñeron as tardes dos domingos engulindo copas na casa de Cuca. Cría que seguía sen amig@s, porque eu só sabía de Juan el Indio e el non sabía de min.

Deixei de adoecer cando convencín o mozo que miña nai quería para min que debía cortar comigo.

Primeira xuventude

Empecei a entender que a vida era o que sucedía na rúa, fóra daquela casa da Rosa, produto dos aforros dunha nai emigrante, cando tiven que compaxinar estudos e traballo.

Segunda xuventude

Empecei a entender que a vida ía en serio cando, catro meses despois de que o meu mozo me deixara porque o amor se esgotara, na barra do Atlántico, outro home reflexionou en voz alta que non entendía como puidera o meu ex cambiarme pola súa ex. E comprendín que enganarse a unha mesma era peor que enganar os demais.

Terceira xuventude

Un día a vida decidiu sorrir para min e agasalloume cunha xuventude inesperada que deu comezo na festa sorpresa que polo meu 28 aniversario organizara a miña amiga Nuria.

Primeira madurez

Instaleime nunha urbanización das aforas que sempre encirrou os meus remordementos repetindo no meu maxín a canción de Víctor Jara, “Las casitas del barrio alto”. Deixei de fumar. Empecei a beber cervexa sen alcohol. Vin case seiscentas veces Mary Poppins. Seguía sen durmir polas noites, pero agora sen saír de casa. Cambiei os meus colegas polas nais das colegas da miña filla. Porque unha filla cámbiache a vida.

Segunda madurez

As turbulencias chegaron ao paraíso. Nada era xa branco ou negro. A vida e a morte enredábanse. Despedinme de meu irmán en Louro.

Terceira madurez

Un día, sentada ante o ordenador, procurando traballar arreo para manter a dor a raia, acabei coas Memorias dun neno labrego adicadas polo autor nas miñas mans, entón lembrei como era a miña infancia na aldea, co meu tío Manolo e a miña tía Aurelia. Lembreime das mañás dos sábados fregando as escaleiras coa miña tía e das tardes dos domingos andando os montes co meu tío. Pero especialmente lembrei a máquina de escribir na que cada sábado pola tarde aprendía a teclear seguindo as indicacións de tío Manolo. Os meus pequenos dedos furaban polo medio das teclas brancas sostidas polos ferros negros. Cando moitos anos despois morreu o meu tío, non me atrevín a pedir esa máquina de escribir que sigo considerando só miña. Para entón eu xa tiña ordenador, pero nunca se me ocorrera escribir nel como escribía na máquina de escribir. Agora si.

Agora, por segunda vez, a vida decidiu sorrir para min e agasalloume cunha madurez inesperada.

Publicado en Máis alá! | Deixar un comentario

Por que sempre perdemos NÓS?

Acostuman nais e pais deixar en herdanza casas, terras e negocio, se hai posibles; se non, un reloxo, uns pendentes e moito amor. No mellor dos casos mesmo legan sabedoría popular e amor á terra. Eu herdei dous tíos: un viúvo, por parte de miña nai, e outro solteiro, por parte do meu pai.

O meu tío Silverio naceu cando a familia da miña nai aínda tiña posibles, así que, como fillo varón, mandárono a estudar, primeiro a Santiago e logo a Vigo. Trouleou, gastou os cartos e non estudou. Para fuxir da furia do pai, embarcou nun mercante holandés e navegou os sete mares. Gañou cartos, aprendeu inglés e andou con moitas mulleres. Cando cansou de coñecer mundo, regresou e abriu un bar nos baixos da casa dunha irmá que non era a miña nai. Seguiu coas esmorgas de noite e alimentando o seu machismo de día. Non casou, pero, cando a súa irmá cansou de aturalo na casa como a un fillo medrado de máis, pechou o bar e púxose a vivir coa única moza que namorara del. Hai vinte anos a moza morreu dunha pulmonía á beira dun mar húmido que enchera a casiña, herdada do pai mariñeiro, de salitre e friaxe. E meu tío Silverio quedou só, coa casa do mariñeiro, o mar e sen pensión.

O meu tío Silverio tivo que acudir ao responsábel da que logo sería a Plataforma de Emigrantes Retornados para que lle arranxara a paga de Holanda e a mínima non contributiva que lle correspondía por España. Entre as dúas, a pensión non chegaba (nin chega) a oitocentos euros, pero o meu tío era feliz. Así que, cando en novembro de 2011 o goberno español convocou eleccións anticipadas, o meu tío decidiu ir votar, por primeira vez na súa vida. E, para que non lle quitaran a pensión, votou por Mariano Rajoy.

Ao ano seguinte, no verán de 2012, o meu tío Silverio entrou en pánico cando soubo que o flamante goberno comezaba a recortar e decidía empezar a cobrar, con efectos retroactivos, as porcentaxes non declaradas das pensións cobradas polo estranxeiro. Botou contas do que levaba cobrado por Holanda e, para pagar o que lle esixirían pagar, víase sen a casiña herdada á beiriña do mar. Caeu nunha depresión e mandoume chamar. Acompañeino e animeino. Convencino de que tiña que loitar pola casiña, pola pensión e pola vida. Así que, cando chegou o outono, empezou a levantar cabeza e decidiu ir votar, por segunda vez. Desta volta, para levarlle a contraria a Rajoy e a Feijoo, votou por Beiras, porque “ese é dos teus, non?”. Como non as tiña todas consigo, mandoume ir falar “cos da Plataforma esa”. E grazas a ela e á súa loita, o emigrante retornado Silverio sabe que non terá que preocuparse por pagar porque non lle chega nin para ter que declarar.

Pasaron dous anos nos que cada martes acudín onda el para acompañalo e para organizar o caos da súa vida. Cando chovía, sentábamos no pequenísimo salón, no que lográramos encaixar un sofá laranxa diante da televisión, e falábamos de política. Cando quentaba o sol, sentábamos na horta, á beira do mar, e falábamos de política. Cando nos enfadábamos, porque o meu tío Silverio non entendía de política, entón falábamos das súas viaxes polos sete mares. Na primavera de 2014 o meu tío Silverio non tiña pensado ir votar. “Pouco che me importan a min as europeas!”. Así que tiven que explicarlle que non ir votar era o mesmo que deixar que seguise a gobernar quen nos estaba a roubar. E o meu tío Silverio foi votar, por terceira vez. Desta volta polos socialistas, para que non gañara Cañete, que non o podía ver diante, porque fora o ministro de pesca que aconsellara levar de paseo o Prestige pola costa galega.

Tardei dúas semanas en volver onda o meu tío. Estaba enfadada. Tiña a sensación de que as nosas conversas non serviran de nada. Pero volvín e tratei de desenvolver adecuadamente un labor pedagóxico que permitiría, ao longo de todo un ano, unha formación política adecuada para que o meu tío puidese votar nas municipais de 2015 dun xeito acorde cos intereses propios dun galego, xa maior, emigrante retornado, cunha pensión mísera e sen ningún tipo de atención por parte dos servizos sociais. E chegou un espléndido domingo de maio e o meu tío Silverio foi votar, por cuarta vez. Pero só tiña catro papeletas para escoller, así que desbotou as dos tres que xa coñecía e escolleu a que quedaba. Non foi quen de dicirme por quen votara. Eran “uns novos”.

Tardei un mes en volver onda o meu tío. Estaba moi enfadada. Eu coidaba del. Pero a miña opinión, os meus argumentos, non tiñan valor. Hai unha semana volveu haber eleccións. Cando o pasado martes ía camiño de cumprir coa miña rutina, prometinme que non falaría de política. O meu tío Silverio fora votar, por quinta vez. Eu non quería saber por quen. Pero el estaba tan orgulloso que tiña que dicirmo. Votara polo Partido Animalista. Ferveume o sangue. Chameille animal. E marchei.

E por iso sempre perdemos nós. Porque nunca votamos por nós. Porque non nos gusta ser nós. Porque preferimos ser otr@s, aínda que non saibamos quen.

Publicado en Opinión | Deixar un comentario

INS-TI-TU-TO

INS
piro aire fresco antes de traspasar a reixa que circunda o noso pequeno mundo, espello dese outro tan grande, tan caótico, tan incoherente, no que aínda me atopo. Entro no recinto protexido e atraveso sumisa baixo a disciplina de arestas que pretenden impor as grises columnas máis acaídas para outros fascios. Empurro a porta branca e énchome de luz, mentres percibo o calor de olladas e sorrisos, que me arrastran no seu rutinario fluír cara algunha aula. Entón apareces
TI
por quen eu escribo, por quen eu leo, por quen eu escoito, por quen eu falo; para quen eu penso cada vez que aparece unha chinche no teito, para quen eu loito por gardar a chave coa que abrimos o mundo; para quen eu defendo a utilidade do inútil. Ti, que cada vez es máis
TU
aínda que non debes esquecer que eu nunca serei yo, porque quero a miña lingua na túa boca e que te lembres de Castelao, pois van matarnos, pero venceremos nós coa palabra, gañando o teu respec-
TO

Publicado en Máis alá! | Deixar un comentario

O labor docente ou a necesidade de contar para non perder a cabeza

O curso pasado, un alumno preguntoume por que sempre tiñamos que estudar a persoas que levaban anos, ou décadas, mesmo séculos mortas. Non sabía como explicarlle que non hai progreso sen memoria, nin liberdade sen conciencia da propia identidade. Non souben que responderlle, así que lle contei un conto.

Hai moito tempo, había unha muller en Taragoña que se chamaba Sagrario. Todos a coñecían por Sagrario de Ourolo ou Sagrario dos bolsos.
Sagrario, como todas as mulleres do pobo, como todas as galegas, cantaba e contaba. Sagrario cantaba as cancións que lle cantara súa nai, que escoitara a outras mulleres de Ourolo, da Burata, de Asados ou mesmo do Araño. E, entre as cancións que cantaba, contaba un conto. Sagrario contaba os contos que lle contara súa nai, que escoitara a outras mulleres de Ourolo, da Torre, do Pazo ou mesmo de Rianxiño.

A Sagrario gustáballe sentar á porta da casa, nun banco baixo de pedra, á tardiña, no solpor dos días de verán e calor; gustáballe estar á fresca e ver a xente pasar. Sagrario comezaba a musitar os sons da Cántiga (Unha noite na eira do trigo…) Ao pouco alguén paraba, canso dos labores do día, e sentaba onda ela. Ao acabar a canción, xa se xuntara un bo grupo de xente para oíla contar.

Sagrario vestía unha grande saia cuberta de petos de cores. Moitos petos e moitas cores tiña a súa saia, por iso a alcumaban Sagrario dos bolsos. Para empezar a contar, Sagrario botaba man a un peto e sacaba de dentro un papel. Entregáballo a algún dos que escoitaban e, do papel, nacía un conto. En cada conto había mulleres e homes, xente que vivira moito tempo atrás, xente que morrera moito tempo atrás. Xente que quería volver a vivir para a xente que escoitaba. E Sagrario, coa maxia da palabra, resucitaba aos mortos e facíaos vivir nos seus contos.

Eis a razón de falar d@s mort@s!
Temos que falar d@s mort@s para que sigan vivindo na palabra. Recollemos as súas palabras do pasado para entregarllas ao futuro, porque non hai progreso sen memoria, nin liberdade sen conciencia da propia identidade.
Grazas a Sagrario volve á vida Sherezade!
A única muller que sobreviviu a aquel rei que no solpor casaba e no amencer enviuvaba. Aquel rei que, por vingarse dunha que o traizoara, degolaba a todas. Agás a Sherezade. Ela foi a única que viu amencer despois de pasar a primeira noite co rei. E para seguir sostendo a cabeza cada día, precisaba contar un novo conto cada noite. E botou man das historias por ela oídas, lidas ou imaxinadas. Botou man d@s mort@s, que agora a salvaban da decapitación. Na penumbra do durmitorio, sen máis luz que a lúa, dicía as historias en voz baixa. E, dicíndoas, sentía pracer. E, dicíndoas, daba pracer.
Do medo a morrer naceu a mestría de contar, porque Sherezade sabía que, se o rei se aburría, estaba perdida.

Despois de ler…
Sherezade (Mujeres), de Eduardo Galeano

Publicado en Despois de ler... | Deixar un comentario